Historia Parafii

 

Pierwsza wzmianka i parafii suszeckiej pochodzi z 1326 r., a dotyczyła świadczeń na rzecz Stolicy Apostolskiej, tzw. świętopietrza. Suszec wówczas należał do dekanatu oświęcimskiego, z którego jeszcze przed rokiem 1350 wydzielił się dekanat pszczyński - od początku polskiej organizacji kościelnej należał do diecezji krakowskiej. Zachodnie granice parafii suszeckiej do połowy XIX w. sięgały prawie do bram Żor. Miasto to należało już jednak do diecezji z siedzibą we Wrocławiu.

 

W połowie XVI w. właścicielem ziemi pszczyńskiej był Karol Promnic, protestant, a zgodnie z panującą zasadą "cuius regio, eius religio" (czyja władza, tego religia) wprowadził na swoim terytorium protestantyzm.

W 1577 r. suszczanie należeli do konfesji ewangelickiej. W czasie reformacji cały dekanat pszczyński podlegał samodzielnemu dziekanowi ewangelickiemu w Pszczynie.

 

W okresie wojny 30 - letniej sytuacja w tutejszej parafii szybko ulegała zmianie. W 1623 - 26 katolickie wojska cesarskie przepędzały pastorów, innym razem protestanckie oddziały Mansfelda przywracały ich z powrotem.

Dopiero w 1654 r. kościół w Suszcu na trwałe został przejęty przez katolików.

Do parafii suszeckiej należały Kryry, Mizerów (do 1925 r.) i Kleszczów (do 1845 r.).

 

 

 

Historia Kościoła

 

 

Suszecki drewniany kościółek parafialny istniał już w 1326 r. Po dwustu latach wybudowano nowy kościół, obszerniejszy, także z drewna.

 

W 1693 r. ołtarz główny poświęcony był św. Stanisławowi, ale już w 1703 r. znajdują się w nim obrazy Apostołów Jakuba i Filipa. Prawy ołtarz był wówczas poświęcony Matce Bożej, a lewy św. Barbarze. Na wieży wisiały dwa spiżowe dzwony: św. Stanisław i św. Jan Nepomucen.

 

Wszystko to doszczętnie spłonęło 22 maja 1770 r., a w miejscu spalonej świątyni ks. prob. Osiecki wybudował za własne pieniądze drewniany barak, który przez następne 30 lat służył jako budynek sakralny.

 

Nowy kościół, powiększony kosztem cmentarza (od początku istnienia parafii znajdował się na placu kościoła) zakończono budować w 1804 r. Ołtarz główny był ze św. Stanisławem, a w 1884 r. pojawiły się jeszcze 3 boczne ołtarze: NMP, św. Jana Nepomucena, św. Antoniego z Padwy.

W 1895 r. kościół ponownie spłonął. Odbudowano go do roku 1898, a konsekrowano w 1913 r.

 

W czasie II wojny światowej zniszczeniu uległa wieża. Odbudowa nastąpiła w 1947 r.

Z biegiem czasu zmieniono strop, dobudowano do nawy głównej dodatkowe pomieszczenie, zlikwidowano mogiły na placu kościelnym, wykonano nowe ogrodzenie, a latem 2003 r. staraniem ks. prob. Jerzego Kolona zmieniono blachę na dachu kościoła (położono blachę miedzianą) i częściowo odnowiono drewnianą konstrukcję wież.

 

Plebania: przy kościele św. Stanisława, zbudowana w roku 1820, późnoklasycystyczna, ujęta w rejestrze zabytków.

 

 

 

Błogosławiony Świętosław Milczący patron dobrej spowiedzi

 

Urodził się w I połowie XV wieku w Suszcu koło Pszczyny. Był duszpasterzem przy kościele Mariackim w Krakowie. Kapłan odznaczający się głęboką pobożnością i wykształceniem. Zywił szczególne nabożeństwo do Chrystusa Ukrzyżowanego i Matki Bożej. Wszystko co posiadał rozdawał innym. Praktykował w swoim życiu cnotę milczenia - wypowiadał tylko słowa konieczne i potrzebne. Był znanym i cenionym spowiednikiem. 

Zmarł w opini świętości i został pochowany w Bazylice Mariackiej w Krakowie. Wierni czczą go jako patrona spowiedników i spowiadających się.

 

Módlmy się do błogosławionego Świętosława o łaskę dobrej spowiedzi św.

Galeria

Zapamiętaj mnie (90 dni)